Lydia Schouten & Rob Perrée
11-Apr-2010
Arti & Amicitae toonde Le Jardin Secret 2006/2007 - 28 minuten
MIXED MEDIA / VIDEOWORK door Lydia Schouten
voor Ludwig Museum, Budapest, Hungary 2007
za 10 april 2010 t/m zo 02 mei 2010 - In Arti, Rokin 112, Amsterdam,
dinsdag t/m zondag - 12:00 - 18:00 uur
Lydia Schouten licht toe :
Locatie: een bos, duister en dreigend; er zijn geweerschoten te horen.
Een groep mensen doolt rond, ze lijken op de vlucht te zijn. Het is een cyclische
tocht, vroeg in de ochtend beginnend en doorgaand tot diep in de nacht.
Naarmate de tocht voortduurt, wordt de sfeer grimmiger. Soms zijn er gevechten
om voedsel of water.
Een tot mislukken doemende tocht waarbij, net als in de legende van de Heilige
Franciscus, de dieren gaan praten met de mensen. De groep loopt in het bos in
een twilightzone van het leven naar de eeuwigheid.
Le Jardin secret is een 4-kanaals video-installatie, waarbij de mogelijkheid
bestaat om via een oplichtende tegel in te breken in het verhaal.
Beeld en het 4-kanaals) geluid worden aangstuurd door één computer.
De bezoeker wordt omgeven door 4 projecties, die elk 5m breed zijn.
Een belangrijke rol wordt gespeeld door de dieren, die als animaties zijn
opgenomen in deze installatie, zoals een hert, bijenzwermen, aggressieve
vogels, een kudde zwijnen en een reddende roofvogel. Een van de acteurs is
een valkenier met zijn eigen roofvogels.
Location: a wood, dark and threatening; rifle shots can be heard. A group of
people is rambling around, they appear to be escaping. It is a cyclic journey,
starting in the early morning and continuing until deep into the night. The longer
the journey goes on, the more forbidding the mood becomes. Sometimes there
are fights for food or water. A journey doomed to failure, whereby, just as in the
legend of Saint Francis, the animals start to talk to the people. In the woods the
group is walking in a twilight zone from life to eternity.
One computer controls the image and the (4 channel) sound. The visitor is surrounded
by 4 projections, each of which is 5m wide. An important role is played by the animals,
which are filmed as animations in this installation, such as a deer, swarms of bees,
aggressive birds, a herd of swine and a bird of prey that rescues them. One of the
actors is a falconer with his own birds of prey.
DE ACHTERKANT VAN HET SPROOKJE door Rob Perrée
Met de interactieve video-installatie ‘Le Jardin Secret’ slaat Lydia Schouten
thematisch een andere weg in. In haar vroegere werk creëerde ze een mediagenieke,
sprookjesachtige, wellustige wereld waarin allerlei fantasieën en verlangens konden
worden uitgeleefd, soms met een sombere ondertoon, maar uiteindelijk altijd met
een hoopvol einde.
In ‘Le Jardin Secret’ laat de wereld haar zwarte kant zien. Een ogenschijnlijk verbonden
groep mensen ontvlucht een maatschappij, omdat ze de groeiende onverschilligheid
waarmee die behandeld en beleefd wordt niet langer kan en wil aanzien. Al snel
ontpoppen de leden van de groep zich als een verzameling elkaar naar het leven
staande individuen die meer geïnteresseerd zijn in zichzelf dan in het gezamenlijke
belang. Of de kijker wil of niet, Schouten betrekt hem in deze onverkwikkelijke
ontwikkelingen en houdt hem zo een spiegel voor. De sprookjeswereld van toen krijgt
steeds meer de allure van een onversneden nachtmerrie. Mooi gefilmd en met gevoel
voor spanning opgebouwd, maar daarom niet minder ontluisterend.
De betrokkenheid die uit deze installatie blijkt zet zich voort in de serie tekeningen
die de kunstenaar de laatste paar jaar heeft gemaakt. Ze neemt daarbij de historie of,
soms specifieker, de slavernijgeschiedenis als uitgangspunt en trekt van daaruit lijnen
naar het heden. Ze doet dat door eerst historische locaties, gebouwen of ruïnes te
fotograferen. Het zijn huizen, die al lang geen aandacht meer krijgen. Ze zijn aan de
kant geschoven. Delen van de foto’s plakt ze op het ‘doek’ en vervolgens werkt ze die
beelden verder uit. Tekenend of schilderend of via een mengvorm daarvan. Daarbij
houdt ze zich grotendeels aan de werkelijkheid van nu, maar ze neemt alle vrijheid om
scènes te verplaatsen of aan te passen. Zoals ze in haar vroege videowerk zich
onttrok aan de codes van het sprookje door een beweeglijke, losse stijl weet ze het
heden ook letterlijk uit het verleden te tillen. In een aantal gevallen plakt ze in de
natuurlijke bewegingen en vormen van het werk stukjes gedrukte tekst die verwijzen
naar de historische gebeurtenis. De ruïnes zijn zo plekken geworden waar narratieve
elementen samenkomen en uitwisselingen met elkaar aangaan. Ze laat de duiding
daarbij volledig aan de kijker over. Impliciet geeft ze die werken zo een universele
lading.
Hoewel haar manier van werken niet wezenlijk veranderd is, heeft haar blik op de
wereld aan optimisme ingeboet.
De tentoonstellingen in Arti et Amicitiae (van 10 april tot 3 mei ) en later in Galerie
Witteveen (opening: 15 mei) laten dat overtuigend zien.
Rob Perrée
april 2010
|
