80+25=2005
Dames en heren goedemiddag. Welkom op deze tentoonstelling, a special welcome for our guests from abroad.
Ik wil even kort wat zeggen
Toen mij werd gevraagd aan daze tentoonstelling 80 + 25 = 2005 mee te werken, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Niet alleen omdat ‘t feilloos aansluit op mijn eigen jaren in de kunst, maar vooral omdat het een bijzonder project is.
Beter nog, het is een ambitious project.
Via twee tentoonstellingen en twee publicaties willen Oeke en Norbert van Galerie Witteveen aandacht besteden aan een aantal kunstenaars dat in de jaren tachtig bekend en beroemd is geworden en dat nu, na 25 jaar, nog steeds intrigerend en goed werk maakt, terwijl de omstandigheden totaal zijn veranderd.
Toen was er wereldwijd sprake van een enorm energiek kunstklimaat. Er was een ongekende artistieke vrijheid, grenzen werden verlegd, disciplines liepen in elkaar over, de kunstgeschiedenis werd vogelvrij verklaard, het schilderen was terug van weg geweest, er mocht weer tegen heilige huisjes getrapt worden, ironie kreeg vrij baan, maatschappelijke betrokkenheid had geen negatieve connotatie. Nieuwe Wilden, NeoExpressionisme, Neo-Geo, Postmodernisme, kunsthistorici hadden een hoop verwarrende termen nodig om het geheel te omvatten. En dan nog lukte dat niet. Sommige verschijnselen zijn niet te vatten. Wat echter vooral opviel was dat er sprake was van een gevoel van gezamenlijkheid. Met zijn allen ergens mee bezig zijn, met zijn allen ervoor gaan, met zijn allen de boel op scherp zetten. Die energie was uitzonderlijk. Die energie kreeg je ook als kijker mee. Je had als kijker het idee deel uit te maken van die gezamenlijkheid. Een uniek gevoel.
Na 10 jaar was het afgelopen. Vooral omdat de kunstmarkt instortte, maar misschien ook omdat het gewoon op was, omdat het succes de partijen uit elkaar had gedreven, omdat het succes een meer individualistische houding veroorzaakte.
De storm ging dus liggen. Sommigen kunstenaars zijn erin ten onder gegaan. Omdat ze niet goed genoeg waren of letterlijk, omdat drugs en aids hun tol hadden geëist.
Sommige zijn in rustiger vaarwater terechtgekomen, vermoeid door de aanhoudende hectiek. Anderen zijn echter stug verder gegaan, ondanks het kabbelende klimaat.
Over die groep gaat dit project.
Door die mensen weer bij elkaar te brengen, door te laten zien wat die kunstenaars vroeger maakten en wat ze nu maken, hopen we een deel van die oude energie terug te brengen. Noem het naief, ik noem het liever idealistisch. Wat is er tegen idealisme. We werden gesterkt in ons geloof toen we de kunstenaars benaderden voor dit project.
Iedereen was enthousiast, iedereen wilde meteen meedoen. Toen we de afgelopen dagen met het inrichten bezig waren, zagen we inderdaad lets ontstaan van wat we hoopten dat er zou ontstaan. Alsof de kunstenaars elkaar weer gevonden hadden door hun werken. Bovendien, dat veel kunstenaars hier vandaag aanwezig zijn, dat mag je toch ook een indicatie noemen.
We hopen dat bij u als kijker iets van de oude energie komt overwaaien. We streven niet naar een goede-oude-tijd-verhaal. Het moet geen eenvoudige wandeling door memory lane worden. We willen juist laten zien hoe een aantal kunstenaars na 25 jaar en ondanks die 25 jaar die artistieke energie heeft weten vast to houden.
Dat is voor ons ’80 + 25 = 2005′.
Vergeet u vooral niet ook de galerie aan de overkant te bezoeken. Daar is het werk van Cindy Sherman, Jan Fabre en Peter Angermann te zien. Vergeet u ook niet de publicatie. Daarin vindt u alles over de 10 deelnemende kunstenaars en over de achtergronden van dit project. Bij wijze van opening wil ik deze publicatie aan de aanwezige kunstenaars* aanbieden.
Veel Plezier
Rob Perrée 18 februari 2006
*
Lydia Schouten
Alice Stepanek
Steven Maslin
Rob Scholte
Peter Angermann
Jan Fabre
Milan Kunc
