Galerie Witteveen

Tentoonstelling Rogier Willems, 18-20 mei, Keizersgracht 538, Amsterdam, opening zaterdag 19 mei om 16u00 door Peter Faber.
Interview door Alex de Vries op zondag 20 mei om 16u00

Iemand op zijn voordeligst afbeelden vindt Rogier Willems niet interessant. Zijn portretten in olieverf zijn te zien in een expositie aan de Keizersgracht 538, het voormalige onderkomen van Galerie Witteveen. Acteur Peter Faber opent op zaterdag 19 mei om vier uur. Op zondag 20 mei om vier uur spreekt kunstjournalist en curator Alex de Vries met Willems over zijn werk. De entree is gratis.

De Vries zal Willems bevragen over zijn inspiratiebronnen en zijn voorkeur voor portretten. Eerder zei Willems daarover ,,Bij het kijken naar portretten moet je ook een beetje in je zelf kunnen kijken.De heersende opvatting in hedendaagse schilderkunst is veelal dat je iets maakt dat onaf is. Dat wil ik niet. Ik ben tegen modes. Ik houd niet van drie klodders op een doek en dat mensen dan zeggen: ‘fantastisch.’ Natúúrlijk werkt die suggestie. Maar ik vind dat je die suggestie juist goed moet schilderen. Het is moeilijk om expliciet te zijn. Dat is de kunst.”

Willems laat zich inspireren door werk van Francis Bacon en Lucien Freud, maar ook door Diego Vélazquez. Hij schilderde acteurs als Hans Kesting, Jeroen Willems en Betty Schuurman, politici als Neelie Kroes en Guusje ter Horst, maar ook mensen uit zijn buurt in het noordelijkste deel van Amsterdam-Noord. Willems exposeert met regelmaat in binnen- en buitenland en had solotentoonstellingen in Galeria Movimento Arte Contemporanea in Milaan. Hij neemt jaarlijks deel aan belangrijke kunstbeurzen in Italië.
Alex de Vries was in 1979 medeoprichter van Metropolis M en oprichter en hoofdredacteur van het kwartaaltijdschrift ‘De Kunsten’. Ook was hij directeur van de Academie voor Kunst en Vormgeving ’s-Hertogenbosch. Sinds september 2001 werkt hij als auteur en adviseur samen met grafisch ontwerper Jan Willem den Hartog in het communicatiebureau Stern / Den Hartog & De Vries (www.sternsite.nl). De Vries voerde vijftig kunstenaarsgesprekken in De Pont in Tilburg en is ook actief als tentoonstellingsmaker.

De tentoonstelling is open op 18, 19 en 20 mei van 11:00-19:00u.

Meer informatie?
Jos Schuring, 06 52177873
www.rogierwillems.nl

Graag nodigen wij u uit voor de tentoonstelling van HARRY BUCKINX (1944-1995) Olieverf schilderijen, aquarellen en etsen 5 t/m 13 mei 2012 Opening: zaterdag 5 mei 16.00-19.00 uur Sluiting: zondag 13 mei 18.00 uur. De opening wordt verzorgd door Rik … Continue reading →

Witteveen Visual Art Centre Amsterdam

Arno Kramer

Arno Kramer heeft zich in de loop der jaren steeds meer toegelegd op tekenen. Zijn werken op papier, van bescheiden tot zeer grote formaten heeft hij in tientallen tentoonstellingen in binnen- en buitenland getoond. Naast de tekeningen op papier maakte hij ook grote werken direct op de muur. In deze site specific wandwerken werden soms ook ruimtelijke objecten geïntegreerd.
Kenmerkend in zijn ontwikkeling is de bewuste combinatie van figuratieve en meer abstractere elementen. De ‘ontdekking’ op een simpele krantenfoto, tijdens een zogenaamd “artist in residence-verblijf” in Ierland in 1995, van een communiejurk, bracht hem op het spoor van het combineren van deze vorm met het vrouwelijke lichaam. Ook de torso, de handen en de voeten vormden regelmatig terugkerende onderwerpen en deze werden dan meestal gecombineerd met eigen bedachte mathematische systemen. Door het gebruik van aquarelverf ontstonden steeds meer mogelijkheden om met diverse lagen en motieven over elkaar een zekere spanning in het beeld te vinden. Het is voor Kramer van belang dat er in een tekening een zekere weerstand zit. Zo kan een realistisch getekend beeld worden “verstoord” door er rasters of vlekken overheen te leggen. Elke tekening moet op zijn minst voor de maker een verrassing bevatten. Hoewel Kramer veel met houtskool en aquarelverf werkt, en de laatste tijd ook collages gebruikt, delen van eigen andere tekeningen, blijft hij onverminderd spreken van tekeningen.
De zoektocht naar oorspronkelijke beelden blijft een belangrijke motivatie om telkens weer met nieuwe series tekeningen te beginnen.
In sommige tekeningen, enkele van 250 x 360 cm, vormt het lichaam met regelmaat de basis, maar ook heeft sporadisch het Ierse landschap en vooral het dier zijn intrede gedaan in het werk. Hazen, zwanen en reeën zijn dankbare onderwerpen. De laatste serie tekeningen zijn in hun attitude heftiger in hun abstractie en preciezer in hun figuratie. Toch worden deze beide componenten door Kramer altijd in éen werk bij elkaar gebracht.
Het is voor Arno Kramer van belang om zich af en toe terug te trekken op eenzame plekken. Zijn voorkeur hiervoor heeft de laatste jaren gelegen aan de Westkust van Ierland. Daar werkt hij dan gestaag door aan zijn oeuvre en heeft hij ervaren dat er soms nieuwe elementen en meer vrijheid in het werk kan komen.

Zijn werk is vertegenwoordigd in collecties van diverse musea, banken en andere instellingen, zoals het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Rijksmuseum Twenthe in Enschede, Teylers Museum in Haarlem, het Fries Museum in Leeuwarden en het Van Reekum Museum in Apeldoorn, AKZO ART Collection, ABN-AMRO, Rabobank, SNS REAAL NOG collectie, AMC. Hij exposeerde niet alleen in deze musea, maar ook solo in het Haags Gemeente Museum, in galeries in Ierland, Duitsland, Engeland en de USA. Grote overzichten van tekeningen waren bovendien te zien in de Limerick City Gallery of Art in Limerick, Ierland en in Sligo, Ierland in de Model Arts and Niland Gallery, The Mermaid Arts Centre in Bray, in 2007 in het West Cork Arts Centre in Skibbereen en in 2009 in het Galway Arts Centre in Galway. Ook in Ierland is zijn werk in collecties aanwezig. Arno Kramer gaf in Ierland ook lezingen en lessen op diverse academies. Zijn tentoonstelling in de Ormeau Baths Gallery in Belfast, Noord-Ierland werd destijds genomineerd voor de Glendimplex-prijs.

In Nederland doceerde hij van 1986 tot 2006 aan de AKI Akademie voor Beeldende Kunst en Vormgeving te Enschede.

Arno Kramer heeft als tentoonstellingsmaker vooral het hedendaagse tekenen in diverse tentoonstellingen gepromoot. Hij organiseerde meerdere malen tentoonstellingen van tekeningen in musea, kunstenaarsinitiatieven en galeries. Een belangrijke expositie was Into Drawing Hedendaagse Nederlandse Tekeningen. In deze expositie bracht hij 22 in Nederland werkende kunstenaars bij elkaar, die de tekening als belangrijkste discipline in hun werk hebben. De tentoonstelling was te zien in musea en kunstcentra in Ierland, Nederland, Frankrijk, Italië en Duitsland. (www.into-drawing.com) Arno Kramer heeft dit project bedacht en alleen uitgevoerd. Het bijbehorende boek van 170 pagina’s is uitgegeven door PSItems, Harderwijk en is door hem samengesteld en geredigeerd. Een follow up kwam er in januari 2009 met Into Irish Drawing een tekeningententoonstelling van 22 Ierse kunstenaar die Kramer samenstelde.
In april 2011 opende All About Drawing.100 Nederlandse Kunstenaars, een tentoonstelling die Kramer maakte samen met Diana Wind directeur van het Stedelijk Museum Schiedam, waar de expositie vier maanden te zien was. 50 jaar Nederlandse tekeningen werden met een uitgebreid boek onder de aandacht gebracht. In januari 2012 beleefde het boek een herdruk.
Arno Kramer schrijft over beeldende kunst (www.galeries.nl/kunstvandedag )en publiceerde in verschillende kranten, schreef voor verschillende kunstenaars inleidingen in catalogi en publiceerde in tijdschriften en essays en gedichten.

Maart 2012

Mijn laatste serie werk laat zich vooral onderscheiden door een ander, soberder kleurgebruik.
Ik heb al eerder geprobeerd die kleuren toe te passen maar was daar nog niet in geslaagd totdat ik er bij toeval op uitkwam en dat daarna ging uitdiepen.
De reden voor dit kleurgebruik (bruinen, grijzen) was mijn intentie om in de schilderijen hetzelfde ‘effect’ te verkrijgen als je kunt zien bij oude foto’s die door het verstrijken van de tijd verkleuren en hun intensiteit verliezen. Ik wilde daarmee een verleden tijd laten zien zonder daarbij aan scherpte in te leveren.
Wat mij aantrekt in de afbeeldingen die ik kies heeft meerdere redenen.
Ik kies vaak intuitief, op schoonheid. En die schoonheid zit voor mij in veel dingen.
Ik vind het fascinerend om een afbeelding te zien uit een tijd die achter mij ligt, die ik zelf niet heb meegemaakt.
Dat ik niet weet hoe de situatie echt was en dat zelf mag invullen.
De foto’s zijn zwart/wit/ grijs en bruin terwijl ik weet dat het zich toen wel allemaal wel in een gekleurde werkelijkheid heeft afgespeeld.
Dat is vervreemdend en doet mij fantaseren over de kleuren.
De afgebeelde situatie deed zich lang geleden voor en toch zijn de blikken van de geportreteerden universeel en heel herkenbaar.
Ik ben een liefhebber van afbeeldingen met grote contrasten; donkerten en witten. Ongetwijfeld werkt de kunstgeschiedenis door in mijn werk. (Rembrandt, Caravaggio etc) naast mijn melancholische aard.
Mooie composities en ‘net niet’ gewone situaties en decors trekken mij aan.
(De natuur boeit me mateloos (Caspar David Friedrich, Edvard Munch, Van Gogh zijn helden) al ben ik er tot op heden zelf nog niet in geslaagd om een landschap te maken dat net zo dicht bij me ligt als een portret)

Mijn onderwerpkeuze spitst zich vooraI toe op kinderen. Het fascineert me om te zien hoe de aard of de gemoedstoestand van het kind vaak ,door de (gemaakte) pose heen, naar voren komt.
Kinderen zijn niet sociaal geconditioneerd. Ze zijn wild.
Ik ben dol op foto’s waarop een kind zich heeft verkleed of foto’s waarop ouders hun kind hebben verkleed.
Kinderen kunnen volledig opgaan in hun rol als cowboy of prinses. Die onbevangenheid is aanstekelijk.
Ze kunnen soms teruggetrokken zijn in hun eigen wereld. Ik vind de melancholie die ik waarneem bij een kind dat in zijn eigen wereld verkeerd prachtig.
Soms is te zien hoe de ouders hun kinderen het liefst zien of hoe ze willen dat de wereld hun kinderen zien; slim, knap, met de haartjes in een scheiding en een smetteloos wit jurkje of gestevend zwart pakje aan. Soms denk ik te zien dat de kinderen van hun ouders houden. Soms zie ik dat ze, op het moment dat de foto werd genomen, toch een beetje kwaad waren op de ouders omdat ze dat jurkje of die gebreide jeukende broekje niet wilden.
Het lijkt wel of kinderen soms meer weten dan wij denken.
Hoe ouder ze worden hoe bewuster ze zich worden van zichzelf en hoe groter de angst voor alle onbekende dingen die nog gaan komen.
Dat begin van het een bewustzijn, de ontdekking van hun plek in de wereld en de onvermijdelijke bijkomende onzekerheid kan mij bijzonder ontroeren.
Hoe ouder je wordt hoe meer kennis en ervaring je krijgt en hoe minder je eigenlijk weet.
Kinderen weten alles nog, denk ik wel eens.
Misschien heeft het in mijn werk altijd gedraaid om vergankelijkheid en is me dat, sinds ik zelf moeder ben geworden, ineens duidelijker geworden. Ik dacht dat het voor mij ging om onschuld en schuld. Hoe kinderen hun onschuld verliezen maar het is complexer dan dat.

In deze laatse serie werk heb ik vooral gebruik gemaakt van archieffoto’s.
In ouder werk is dat wel anders geweest waar ik ook zelf foto’s nam voor mijn werk.
Maar ik merk dat ik de afstand tot het onderwerp nodig heb om er op ‘los te kunnnen gaan’, om er op los te kunnen fantaseren.
Ik houd van wat geweest is en hoop daar ook herinneringen bij andere mensen mee te kunnen opwekken.
Ik houd van kischerige foto’s, van decors, van poses, van stereotiepen.
Onlangs las ik een stuk van Rob Smolders waarin hij schrijft over de vaagheid van schilders van de deze tijd.
De manier van schilderen zou bij flink wat schilders vaag en kleurloos zijn zoals een oude foto kleur en scherpte verliest. Het zou een beeldcode zijn geworden voor ‘geschiedenis’ en ‘herinterpretatie’ (Marlene Dumas en Luc Tuymans werden onder andere genoemd)
Het werk zou zijn kracht, door het gebruik van afbeeldingen uit het verleden, ontlenen aan een tweedehands emotie.
Met de illusie van een schildersstijl zou de suggestie van een persoonlijkheid van de maker worden opgeroepen.
Luc Tuymans heb ik gesproken op de Rijksakademie. De man is een liefhebber van iconen en cliché’s. Dat deel ik met hem. Cliché’s zijn waar, cliché’s en iconen spreken veel mensen aan.
Het trekt mensen aan en doet ze terug gaan naar hun eigen tijd, hun eigen dromen. Kun je dat niet juist zien als een kwaliteit in iemands werk? Dat het door de afbeelding veel mensen aanspreekt en vervolgens tot gedachten en gevoelens aanzet?
Mijn schilderijen hoeven de kijker niet te laten zien wie ik als persoon ben en wat ik van de dingen vind. Ze laten misschien zien wat mijn fascinaties zijn en waar mijn liefde ligt.
Misschien …..maar het hoeft niet! Ik maak graag mooie dingen maar te mooi mag het niet zijn.
Als ik kijk met de ogen van de toeschouwers hoop ik snelle, lekkere penseelstreken en mooie kleuren te zien.
Als ik voel met het hart en denk met het hoofd van de toeschouwer hoop ik dat de voorstelling mij iets doet omdat ik veel herken maar het toch niet helemaal snap of kan plaatsen.
Het geheel mag (moet…) wringen van mij.

Het is niet de zigeunerin met de traan maar er broeit iets onder het oppervlak wat de kijker moet fascineren……dat is mijn hoop athans……..